Blog-feed

Geen categorie

Dag 1: van Amersfoort naar Achterveld

Ik trek de deur achter mij dicht en gezamelijk met vrienden, Thomas en mijn moeder lopen we naar de kerk.

We nemen afscheid van elkaar, even een emotioneel moment. De Mis word oa aan mij opgedragen en Mauricio(de priester) vertelt over de bijzondere reis die ik mag gaan maken. Er staat prachtige muziek op en het is echt een bijzonder moment. Ik krijg van Mauricio de pelgrimszegen en mag een mooi gebed opzeggen en daarna krijg ik een wegzending. En een mooie stempel in mijn pelgrimspaspoort en mijn geloofsbrief. Terwijl ik de kerk uitloopt staat iedereen en klapt, dat was zo’n ontzettend gaaf moment!

Ik krijg de pelgrimszegen

Ik ging toch nog wel even snel naar het tiolet en toen ik daarvan terug kwam stond de halve kerk alweer buiten. Ik geef nog snel een paar knuffels en dan vertrek ik.

Het gaat voortvarend vandaag, de kms gaan er lekker doorheen. Het miezert wat maar dat vind ik niet erg. Na een paar kilometers voel ik mijn blaas weer. Ik bel ergens aan maar er word niet opengedaan. Bij een ander huis word er wel opengedaan en mag ik even naar het tiolet. En de tocht gaat weer verder. Als ik nog zo’n 3 km te gaan heb, kom ik een meneer tegen die uit het niets zegt, nog even volhouden. Als ik in Achterveld ben ga ik ergens even op een bankje zitten, ik ben vandaag en eigenlijk het hele weekend al overladen met lieve kaartjes en whatsappjes, een heel fijn gevoel!

Aangekomen in Achterveld. Plaatsnaambordjes zullen jullie nog vaker gaan zien!

In Achterveld kan ik het huis waar ik mag overnachten niet vinden, ik vraag het aan twee fietsers die net langskomen die duidelijk ook op reis zijn. Ze weten het niet, we hebben een kort gesprekje en ik loop weer door. Blijkbaar viel het adres net buiten de gedownloaden kaart, maar met een andere app heb ik het snel gevonden. En naast het huis zitten dezelfde fietsers weer, ze blijken uit Duitsland te komen. Één van hen spreekt een beetje Nederlands. We hebben een leuk gesprek over wat we doen. Ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om te vragen hoe het nu zit met corona in Duitsland. Een local weet dat toch het beste.

Daarna bel ik aan bij mijn overnachtingsplek. Hele vriendelijke mensen, ik voel mij meteen welkom. Ik heb een eigen kamer met een goed bed. We drinken samen thee en wisselen ervaringen uit. We eten samen en het is gezellig. Het is een mooie dag geweest.

Voor nu bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!

Geen categorie

De laatste trainingsdag!

Vandaag was ik al vroeg op pad om samen met een wandelmaatje een laatste wandeling te maken voordat ik zondag echt vertrek. We hebben de ns wandeling gedaan van Zeist naar Maarn, uiteindelijk een tocht van zo’n 17 km.

Onderweg mooie natuur en ik kon direct mijn gebrekkige Duits in de praktijk brengen. Bellen naar de kerk in Kranenburg, net over de grens in Duitsland. Ze konden mij verstaan maar hadden helaas geen slaapplek, wel een naam van een bakkerij die ook slaapplaatsen verhuurt. Op internet niks over te vinden dus dat ga ik als ik daar ben wel meemaken.

Gezien mijn gebrekkige Duits denk ik dat ik maar gewoon ga lopen en het op de dag zelf zie. In Duitsland schijnt er meer paniek te zijn geweest rond corona en ik snap ergens ook wel dat iemand mij wil zien, zodat ze zeker weten dat ik gezond ben.

Gelukkig was er ook nog tijd om even met het gasstel te oefenen, ik blijf het een beetje eng vinden maar het gaat al beter. Ik zal er vast een handigheid in gaan vinden.

Voor nu bedankt voor het lezen en tot snel!

Geen categorie

It giet oan!

Ik ga, ik ga gewoon! Op zondag 5 juli vertrek ik, vanuit de H. Mis mag ik vertrekken. Naar plekken gaan die voor mij nog onbekend zijn, met als eindbestemming Rome. Ik heb in de tussentijd niet stil gezeten. Ik heb veel getraind, veel gelopen. En dit keer neem ik een tent mee en kampeerspullen. Dan ga ik op zoek naar een plekje waar ik mag staan met mijn tentje.

De generale repetitie

Gisteren ging ik samen met Thomas op pad, we liepen van Bilhoven, helemaal door het bos richting Hilversum. Het was een erg mooie tocht maar ook best pittig. Mijn rugzak moet toch echt nog wat lichter. Toen we op de camping aankwamen kregen we een mooi plekje, waar ik direct op het gras plofte, we zijn er dan, dacht ik. Ook het tent opzetten ging prima, inschrijven en toen maar eens koken. Dat ging niet helemaal hoe het gaan moest, er was iets misgegaan waardoor het gasflesje opeens vlam vatte. Een eng gezicht, maar naar wat geroep om hulp kwam de eigenaar van de camping rustig aanlopen. Hij liep er rustig op af en vertelde ons dat de schroef er niet goed op zat. Dat was wel even schrikken, maar we konden daarna gelukkig weer koken. Nog even oefenen met het gassteltje dus. Verder trok er een flink hoosbui over de camping, de vuurdoop van mijn tent.

We hebben er een gezellige avond van gemaakt want dit was ook onze mini vakantie. Ik heb er erg van genoten en ik kijk er naar uit om als pelgrim te vertrekken.

Geen categorie

Wat in het vat zit..

Daar sta ik dan, midden in de supermarkt. Veel dingen zijn op en eigenlijk wil ik hier helemaal niet zijn.

De toestand in de wereld maakt mij verdrietig en ik had het voor zoveel dingen liever anders gezien.

Door het coronavirus zijn nu in de landen waar ik doorheen reis, de kerken en kloosters dicht. Plekken waar ik had willen slapen. Ik heb daarom helaas moeten besluiten mijn pelgrimage voorlopig uit te stellen.

Maar wat in het vat zit verzuurt niet. En als het dan weer kan, dan pak ik mijn rugzak en ga ik!

Geen categorie

Weet jij een plekje voor mij?

Best een gek idee, over bijna twee weken, pak ik mijn rugzak en trek ik de deur achter mij dicht. En dan ga ik lopen, helemaal naar Rome.

Ik vind het reuze spannend, maar ook ontzettend gaaf. Blij en dankbaar dat ik de kans heb om dit te doen.

Mensen vragen mij wel eens of ik dan al van de route weet waar ik ga slapen, en meestal weet ik dat nog niet. Ik zal ergens tussen de 15 – 20 km per dag lopen maar ook dit is slecht een schatting, misschien loop ik wel meer.

Ik ga vragen waar ik slapen kan. Bij couchsurving, in een cafe, kerk of klooster. En misschien krijg ik dan een nee. Dan zoek ik verder, tot ik iets gevonden heb. Onder een brug zal ik niet slapen, want in nood is er vast wel een hotel.

Ik loop van Amersfoort naar Nijmegen, richting Keulen, langs de Rijn, via de Reschenpas, door Italië via Siena naar Rome.

Dit zijn drie kaartjes, waar je kunt zien hoe ik loop.

Kaart 1, van Amersfoort naar Nijmegen

https://www.google.com/maps/d/u/1/edit?hl=nl&mid=1LYavb7w2fZDBrW3Ws4OdtZYNWnA5m7tB&ll=51.97687209029056%2C5.698733149999953&z=10

Kaart 2, door Duitsland

https://www.google.com/maps/d/u/1/edit?hl=nl&mid=1jNZKL8mPgJ9X1K_KtmQH_hd0hHJ9aO11&ll=50.01456480499459%2C7.572237934229406&z=7

Kaart 3, door Duitsland, Oostenrijk en Italië

https://www.google.com/maps/d/u/1/edit?hl=nl&mid=14Lhh7NQLFjtkyZ3UFcBu5XibF61_9eK3&ll=45.08840912943075%2C11.49224664999997&z=6

Ik zoek een dak boven mijn hoofd en iets om op te slapen.

En nu is mijn vraag aan jou, weet jij ergens op de route een plekje voor mij?

Geen categorie

Het afvinken is begonnen


Over een maand loop ik al, denk ik in gedachten. Wat zal het mij allemaal brengen? Vele vragen die door mijn hoofd spoken. Af en toe betrap ik mezelf erop dat ik al ergens naar Rome wandel in mijn gedachte. Ik merk dat ik er klaar voor ben. De trainingen over saaie wegen beginnen soms te vervelen en ik voel het kriebelen. Soms is het moeilijk, maar het voelt ergens fijn dat ik dit hier al mag ervaren. Ik weet dat het ook pittig zal worden soms, dan is de kunst te blijven lopen. Maar boven alles kijk ik er naar uit, wat een mooi avontuur. En wat ben ik dankbaar dat ik dit mag gaan doen.


Daarnaast komt er bij een pelgrimage veel kijken, meer dan ik gedacht had. Het is niet zomaar, ik stop wat spullen in mijn rugzak en ga lopen. Niet in mijn geval. Ik probeer het goed te regelen zodat ik straks zoveel mogelijk dingen kan loslaten. Vele telefoontjes en gesprekken over bv een reisverzekering die geregeld moet worden, een verklaring voor medicatie, wat stop ik wel/niet in mijn rugzak, waar laat ik mijn kat en meer van dit soort dingen.


De meeste dingen zijn geregeld en mijn kat, MeneerSokjes heeft een fijn huisje, waar ik hem in vertrouwen kan achterlaten.


Ik ben blij dat alles qua regelen nu bijna achter de rug is. Dit weekend ga ik naar een voorbereidingsweekend. Mensen die allemaal naar Rome willen wandelen, ik ga pelgrims ontmoeten! Ik kijk er naar uit, naar de verhalen en tips die mogen gaan leven in mijn verhaal.

Blog

Nog 72 dagen

Het is een druiligere dag buiten, bewolkt en wat donker. Niet echt een prachtige dag, maar toch ben ik verheugd in mijn hart. Over 72 dagen is het zover, dan mag ik aan mijn reis beginnen, mijn pelgrimage. Ik vraag mij af wat voor weer het dan zal zijn of waar ik die nacht ga slapen, het zijn vragen voor de toekomst waar enkel God een antwoord op weet.

Mijn gedachten dwalen wat af, naar hoe het begon. Ik denk terug aan het moment dat ik wist dat ik op pelgrimage wilde gaan. Ik had al enkele maanden steeds een droom met een schelp, en hoewel dat niet direct staat voor een pelgrimage naar Rome beleef het mij fascineren. Op een ochtend in januari werd ik wakker, en in alles wat ik ben, in elke cel van mijn lichaam wist ik wat ik wilde. Ik wil naar Rome lopen, schreeuwden mijn hart, mijn lichaam en mijn geest. Ik ging op onderzoek uit en vond mensen die hier meer van afwisten en vulde mijn geest met deze kennis.

Naast dat ik mij vulde met kennis, moest er ook getraind worden met wandelen. Om eerlijk te zijn ben ik nooit een fanatieke wandelaar geweest. Een paar maanden eerder was ik wel begonnen met het spelen van een spel waarbij je veel buiten moest wandelen, dat werkte in mijn voordeel. Ik begon steeds meer kilometers te lopen totdat ik een solide afstand kon lopen.

Soms merkte ik weerstand tegen mijn pelgrimage, dan kwam er een tegenslag of iets wat ik niet had verwacht. Zo heb ik bijvoorbeeld een hele tijd last gehad van mijn voet, zodat ik niet zeker wist of ik nog wel op reis kon. Dit was een zware tijd, omdat ik mijn droom bijna in duigen zag spatten. Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en kreeg ik er weer vertrouwen in.

Ik bedacht mij dat ik nog niet iedereen verteld had over mij reis. Sommigen vertelde ik wel kort dat ik op pelgrimage ging, en de reacties waren wisselend. Sommigen waren echt positief, anderen moesten eraan wennen en weer anderen vonden het moeilijk.

Langzaam ga ik terug met mijn gedachten naar het hier en nu. Er zijn nog wat zaken die ik nog te regelen heb, want zo langzamerhand komt het dichterbij. Maar het doel van mijn reis is nog altijd hetzelfde gebleven, een doel dat ik altijd voor ogen blijf houden. Daarnaast is het belangrijk om het goede in mensen te zien, en mensen te vinden die mij willen helpen. Ik ga met een kleine portemonnee op reis, ik neem mijn pinpas mee voor als er echt moeilijkheden zijn, maar ik hoop dat ik onderweg mensen vind die mij een slaapplaats of wat te eten willen geven.

Dat doet mij denken aan wat broeder Loek mij zei, toen ik met hem afsprak om over pelgrimeren te praten. Het ging ongeveer zo: stel je voor dat je op een muurtje staat in het donker, en beneden staat iemand van wie je weet dat hij van je houdt en die zegt: ‘Spring maar’. Je weet dat diegene je opvangt als je springt maar je bent toch bang dat hij net zijn neus aan het snuiten is als jij springt.

Pelgrimeren is loslaten, en met bovenstaand voorbeeld wil ik ook de weg van mijn pelgrimage inslaan. Het zal niet altijd gemakkelijk zijn of leuk, maar toch wil ik het meemaken omdat ik weet dat als ik spring ik opgevangen word door God. Omdat ik geloof dat Zijn wegen groots en ondoorgrondelijk zijn. Omdat ik weet dat Hij van mij houdt en omdat Hij de leidraad is van mijn reis.

Ik dank jullie allen voor het lezen, en tot de volgende keer!